Gdyby przeciętnego, dobrze zorientowanego w życiu społeczeństwa mieszkańca Shelvallanu zapytano, kim jest Azalia Nightshade, odpowiedziałby zapewne że potworem. Każdy bowiem znał kogoś, kto znał kogoś, kogo znajomy miał znajomego, który w lochach pod warownym zamczyskiem władców królestwa słyszał mrożące krew w żyłach krzyki jej ofiar. Te przesłuchania były zawsze suprocentowo efektywne. Prawda była jednak nieco inna. Azalia nie torturowała ludzi, jak inni. Chyba że za torturę uznamy tu ból, jakiego doznawała ofiara, jeżeli zbyt mocno chroniła swoje sekrety przed ostrym jak brzytwa umysłem telepatki. Ale czy to zadawanie cierpienia zdarzało się tak rzadko, skoro do Azalii kierowano tych najoporniejszych?
-	Ten nie chce mówić – w przydzielonym jej do przesłuchań pomieszczeniu lochu rozległ się szorstki głos strażnika. Zadźwięczały kajdany, gdy rzucili więźnia na podłogę.
Uniosła głowę znad stołu, na którym porządkowała notatki i skinęła głową. 
-	Zajmę się nim. 
Dopiero gdy za strażnikami zamknęły się drzwi, wstała zza biurka i przyjrzała się więźniowi. Widocznie starano się wyciągnąć z niego informacje za wszelką cenę, o czym świadczyły paskudne, głębokie rany od bicza, ciągnące się przez nagie plecy i ślady wypalone żelaznym pogrzebaczem na bladych ramionach delikwenta. Szybkim ruchem złapała go za podbródek i uniosła jego głowę w górę. Twarz mężczyzny nie przedstawiała wcale lepszego obrazu niż reszta jego ciała. Krew sączyła się z rozciętej prawej brwi, zalewając podbite oko, spuchnięte tak, że ledwo je otwierał. Zmiażdżone ciosem wargi pozostały lekko rozchylone, odsłaniając krwawe ślady na jego przednich zębach. Azalia zdziwiła się, że w ogóle były na swoim miejscu. 
Splunął krwią na jej rękę. Mimo bycia tak zmaltretowanym, wciąż widocznie miał w sobie niezłe pokłady energii. Syknęła z dezaprobatą i puściła twarz więźnia, po czym sięgnęła po chusteczki, leżące na stole. Dokładnie otarła rękaw koszuli, co zostało skwitowane parsknięciem na tyle pogardliwym, na ile pozwalała mu na to obita twarz. 
-	Czy uraziłem księżniczkę? – rzekł, dość niewyraźnie, jednak po takim czasie pracy, Azalia była w stanie doskonale go zrozumieć. Niektórzy uginali się jeszcze zanim przystąpiła do penetrowania ich umysłów. Nie znaczyło to, że tego nie robiła. Każda informacja była bezcenna. 
-	Och, bynajmniej. Lubię po prostu zachowywać porządek w miejscu pracy – pokręciła głową. 
-	Poniekąd rozumiem. Jednak chciałbym wiedzieć, jaki rodzaj tortur stosujesz, że da się przy nim zachować porządek?
-	Masz niezły tupet, jak na kogoś kto niemal leży na podłodze, skuty kajdanami po solidnym biciu, ale zapewniam cię, nie chcesz wiedzieć dopóki się o tym nie przekonasz.
-	Wiem o tym znacznie więcej, niż się spodziewasz, Azalio. 
Wzdrygnęła się. Zdawała sobie sprawę, że jej imię jest znane, ale więźniowie, jeśli mieli siłę mówić, zwykle wybierali określenia dużo bardziej niewybredne. Była zbyt dobra w tym co robiła, by dawać się zwieść skazanym, ale ten człowiek intrygował ją w jakiś inny, niepojęty sposób. Był w tragicznym stanie, a mimo to nadal mówił, którą to możliwość wykorzystywał do działania jej na nerwy, zamiast błagania o litość, czy przeklinania całej jej rodziny kilka pokoleń wstecz. Nie, żeby Azalia znała jakąkolwiek swoją rodzinę. To oznaczało, że albo był zbyt ważny, by nadmiernie go uszkadzać, albo był niezwykle wytrzymały. Nieludzko wytrzymały. 
-	Co masz na myśli? 
-	Bądź tak łaskawa i przetrzyj mi twarz z tej krwi, to może się dowiesz. 
Pokręciła głową ze śmiechem.
-	Niedoczekane.
Nawet nie sięgnęła po chusteczkę, po prostu zacisnęła dłoń na jego ramieniu i wdarła się do jego głowy. A przynajmniej spróbowała. Bowiem w momencie, w którym wytrenowany sztylet jej świadomości powinien był wejść w umysł więźnia, jak statek rozcina fale, natrafił na twardą, nieprzeniknioną ścianę. Na takie coś z pewnością nie była gotowa. Sapnęła, zaskoczona i wycofała się. Więzień patrzył na nią z mniej uszkodzonym kącikiem ust uniesionym w zadowolonym uśmieszku, na jego twarzy nie było widać ani śladu oszołomienia, czy bólu, jakie zwykła widywać u przesłuchiwanych. Nagle poczuła wściekłość. Ona, ta której wszyscy się bali, u której nie chciał się znaleźć żaden człowiek, nie mogłaby dać sobie rady z jednym aroganckim draniem? 
Zaatakowała ze zdwojoną siłą, jednak to nie podziałało. Znów odbiła się od twardego muru, choć tym razem udało jej się zrobić na nim malutką rysę. Uderzyła jeszcze raz i drugi, aż nagle poczuła, że nie może się ruszyć. Końcówka sztyletu zatopiona była w murze, trzymana przez jakąś niepojętą dla Azalii siłę. Puść krzyknęła w myślach. Więc zrobisz, o co prosiłem odpowiedział jej głęboki, pobrzmiewający echem głos. Natychmiast została wypuszczona i wynurzyła się z ciemności, oddychając łapczywie niczym tonący rozbitek na powierzchni szalejącego oceanu. Ta podróż się nie udała. 
-	Niezwykle zdolna, choć słabo wytrenowana – skomentował. 
-	Zamknij się. Kim ty w ogóle jesteś? – warknęła, zdenerwowana. Przez wszystkie lata wdzierania się obcym ludziom do głów, nigdy nie poniosła porażki. Choć musiała przyznać, że w porównaniu z obecnym wyzwaniem, były to doprawdy słabe jednostki. 
-	Przetrzyj mi twarz, to się dowiesz. 
Zrobiła to. Nie była delikatna i być może nawet napluła na chustkę, by zrewanżować się za zabrudzony rękaw koszuli, ale teraz mężczyzna ciekawił ją jeszcze bardziej. 
W momencie, gdy starła krew z jego podbitego prawego oka, otworzył je. Niewiele, tyle na ile pozwałała mu opuchlizna, ale wystarczająco by zmrozić jej krew w żyłach. Oko było bowiem całkowicie białe. Ślepe. W momencie poczęcia odebrane mu przez Fata w zamian za dar wglądu w to, co dla innych nieznane – ludzkie umysły. Mężczyzna był cogitare, myślącym. Był tym samym, czym była ona. Prawe oko zaswędziało ją, przypominając o obecności soczewki. 
-	Zaskoczona? – zapytał tonem osoby, w której dłoniach spoczywa cała władza tego świata, choć obecnie ograniczała się ona tylko do tego pokoju. 
-	Ale... Jak postawiłeś barierę? Twoje kajdany... Z pewnością blokują magię. 
-	Ludzie przeoczyli pewien szczegół. Blokują mnie przed wejściem do twojego umysłu. We własnej głowie mogę robić co chcę, a ty sama się tam wepchałaś – spróbował wzruszyć ramionami, ale szybko zrezygnował z tego pomysłu. Być może dlatego, że jego ramiona nie nadawały się do jakiegokolwiek ruchu. 
Odwróciła się i nerwowo zaczęła przemierzać pomieszczenie. 
-	Co tutaj robisz? Skąd się tutaj wziąłeś? Przecież złapani magowie są od razu zabijani!
-	Masz pojęcie, ile się natrudziłem, by wyglądać i zachowywać się jakbym miał jakieś niesłychanie ważne informacje, tylko po to, by się tutaj dostać?
-	Czego ode mnie chcesz?
-	Cały Shelvallan słyszał choć odrobinę o bezlitosnej kobiecie, u której na torturach wychodzą wszystkie informacje. Pod jej okrutną ręką uginają się nawet najwięksi twardziele. Oczywiście, że wzbudziło to podejrzenia magicznej społeczności. W tym świecie, który miłościwie nam panujący król tak bardzo pragnie pozbawić naszych darów, nawet on zdaje sobie sprawę, że tam gdzie zwykli ludzie zawodzą, do osiągnięcia celów potrzebna jest magia – parsknął ironicznie. - Nie tylko ty jesteś trzymana w tej niewolniczej klatce, zmuszona do udawania zwykłego człowieka. Twoja skuteczność wydała nam się podejrzana i widzę, że nie myliliśmy się. 
Azalia zatrzymała się gwałtownie, analizując w głowie usłyszane informacje. Potarła skronie, nie wierząc w to, co słyszała, ale równocześnie nie mogąc temu zaprzeczyć. 
-	Czyli jesteś szpiegiem?
-	Raczej twoim wybawieniem. 
Prychnęła drwiąco, taksując go wzrokiem. 
-	W takim stanie rzeczywiście mnie wybawisz. 
Kącik opuchniętych ust uniósł się lekko. 
-	To ty wybawisz nas oboje. 
-	Niby jak? 
-	Odwiedź ponownie mój umysł, to nauczę cię paru sztuczek. 
-	Podobno w swojej głowie możesz robić, co zechcesz. Podziękuję takiej perspektywie śmierci. 
-	Zrób to. Nie pożałujesz, obiecuję - nagle zabrzmiał nieskończenie poważnie – Cogitare są coraz rzadsi, poluje się na nas więcej niż na innych. Potrzebujemy cię. 
I posłuchała go. Przez chwilę przeklinała samą siebie za tę słabość, jednak pierwszy raz w życiu poznała kogoś takiego jak ona. Miała szansę na podróż. Dalszą, wspanialszą niż jej się kiedykolwiek śniło. Szansę wolności. 
Tym razem nie natrafiła na ścianę. Zamiast tego owionęła ją obecność, chłodna jak nocny wiatr, spokojna jak rozgwieżdżone niebo. 
-	Czym jest dla ciebie poznanie czyichś myśli? Możesz być całkowicie szczera – zapytał mężczyzna. 
-	Podróżą.
Powietrze wokół niej zawibrowało, poczuła jego zadowolenie. 
-	Gdzie zazwyczaj kierujesz się, kiedy odwiedzasz umysł?
-	W kierunku najgłębszej, najciemniejszej otchłani. W kierunku tego, czego nie widać. Tam są rzeczy których szukam. 
-	Masz rację. Ale ja nie pozwolę ci dostać się do takiej głębi w moim przypadku. Na wszystko przyjdzie czas. Pokażę ci coś innego. 
Nagle pustka wokół niej rozjaśniła się, ukazując to, co zwykle widziała w takich miejscach. Konstelacje gwiazd w miejscach, które ukrywał. Obrazy jego wspomnień i myśli, tam gdzie wystarczyło jedynie sięgnąć, by dowiedzieć się wszystkiego. A ona czuła się wolna. Po raz pierwszy odkąd pamiętała, została wpuszczona. Przez wszystkie lata, kiedy wykorzystywała swój dar, robiła to z nastawieniem na atak. Na zdobycie największej możliwej ilości drażliwych, skrzętnie skrywanych informacji. Nigdy jeszcze nie miała możliwości zająć się tym, czym w skrytości swojego serca pragnęła – odkrywaniem. Wyprawą w głąb czyjegoś umysłu, jednak nie po to, by dowiedzieć się jaką zbrodnię popełnił i kto mu w tym pomagał, a raczej by poznać tę osobę. Przez całe życie była niejako niewolnicą, magicznym dzieckiem, znalezionym przez urzędników króla w sierocińcu i pod groźbą śmierci zmuszanym do wykoywania poleceń. Przez to odczuwała bardzo silnie zakorzenioną w jej duszy potrzebę wolności, poznawania nieznanego. Nie mogła sama zobaczyć świata poza zamkiem. Król nie wypuszczał tych, którzy posługiwali się magią. Miała jednak coś, co dla większości było niedostępne – swoją moc. Dzięki niej widziała rzeczy, o jakich przeciętnemu mieszkańcowi zamku, a nawet całej stolicy nawet się nie śniło. Przesłuchiwała bowiem wielu – od protestujących, zebranych z ulic a pochodzących z najniższej warstwy społecznej, po księcia Północnych Rubieży, który miał czelność zbuntować się przeciw władzy królewskiej i nie chciał wydać wspólników. W ten sposób mogła podróżować, nie opuszczając wcale zamku. Tylko tak mogła poznawać ludzi innych, niż ci którzy tu mieszkali. Tylko to trzymało ją jeszcze przy życiu. Ale teraz wszystko miało się zmienić. 
Umiesz zabijać? Z pomocą swojej mocy – zapytał. 
Tak. 
A sprowadzać sen? 
Nie. 
Gwiazdy wokół niej przybrały ciemnozielony kolor. Niezadowolenie.
Nie wierzę, że zostałaś skazana na takie marnowanie magii. Ile osób na raz umiesz zabić?
Tylko jedną. 
Umiesz to zrobić nie dając osobie atakowanej do zrozumienia, że weszłaś do jej umysłu?
To możliwe?
Odczuła jego emocje jak własne. Niedowierzanie, a później pogardę dla króla, który dając jej tak ograniczone możliwości rozwoju, uczynił nieszkodliwą dla siebie samego. 
Oczywiście że tak. 
Dlaczego mnie tak wypytujesz?
Chcę wiedzieć, co umiesz zanim przystąpimy do realizacji planu. 
A jaki jest plan?
Wokół Azalii zawirowały obrazy. Usypiała w nich strażników, a skutego cogitare wyprowadzała na zewnątrz, gdzie dołączali do niej przebrani za strażników szpiedzy magów. Informując, że dostała rozkaz osobistego odprowadzenia go do naczelnika więzienia, kierowała się w stronę tajnego wyjścia, prowadzącego do tunelu, łączącego się z podmiejskimi katakumbami. Tam czekali na nich inni, przyjaciele, ludzie, którzy mieli zapewnić im bezpieczeństwo. 
Wycofała myśli z umysłu mężczyzny, by na niego spojrzeć. 
-	Zgadzam się.
Pokiwał głową z ukontentowaniem. 
-	Wobec tego skup się. Ile mamy czasu? 
-	Trzy godziny. Tyle zwykle przebywają tu więźniowie, choć przesłuchania trwają znacznie krócej. Robię to po to, by nie wzbudzać podejrzeń. 
-	Zatem wiesz, co masz robić. 
-	Zaczekaj. Najpierw chcę poznać twoje imię. 
Uniósł kąciki ust. 
-	Jestem Rowan.