Zwierciadło
 	Dawno temu w małym miasteczku mieszkała dziewczyna imieniem June. By uciec przed światem zewnętrznym, co tydzień przychodziła do małego lasu naprzeciwko jej domu. Tam wydawało się jej, że otacza ją bariera stworzona z konarów, która rozpościerała  się nad lasem i chroniła przed wszelkimi niebezpieczeństwami i zgiełkiem miasta. Choć było zimno, June ignorowała przeszywający ją chłód. Szła święcie przekonana, iż warto dla spokoju, który zastanie w błogiej ciszy. Jednak, gdy tylko stanęła na środku ścieżki, poczuła się, jakby szalała wokół niej wojna. Drzewa chybotały się hałaśliwie, wiatr świszczał w uszach, aż w końcu bariera jakby się roztrzaskała. Spadł na nią konar uderzony piorunem i zapadła ciemność.
	 Dziewczyna poczuła tak długo wyczekiwany spokój, jednak szybko ocknęła się. Przed nią rozpościerały się nieskończone stepy. Jedynym widocznym punktem w oddali była mała kropka w tle. To mógł być bezowocny wysiłek, jednak ruszyła w tamtym kierunku. Szła godzinami, lecz nawet nie przybliżyła się do tego miejsca. Nagle poczuła, jak ziemia otwiera się, by ją pochłonąć. Przeraźliwie krzyczała, lecz nie spadła, nie roztrzaskała sobie głowy. Gdy w końcu upadła na ziemię, ze zdziwieniem zorientowała się, że stoi pod wrotami tego czarnego punktu. Zamek był tak wielki, że musiałaby się oddalić o kilometr, by zobaczyć go w całości. Pomyślała o zastawionej na nią pułapce, lecz nie miała innego wyjścia, jak tylko ruszyć do przodu. Otworzyła powoli drzwi i weszła. W pomieszczeniu było widać sześć pokoi, a na samym końcu korytarza wielkie mosiężne schody prowadzące w górę. Weszła do pierwszych drzwi po lewej. Ujrzała nieprzeniknioną ciemność w głębi i próbowała wyjść, sądząc, że nikogo tu nie ma. Myliła się. Ktoś, a raczej Coś pociągnęło ją z powrotem do środka.
- Jeszcze nie wychodź, dopiero przyszłaś – przemówił ktoś głębokim męskim głosem.
- Kim jesteś? – ledwie zdołała wykrztusić June. 
- Ważniejsze pytanie to kim ty jesteś?
- Kimś kogo nie powinno tutaj być – powiedziała tajemniczo, gdyż nie zamierzała podawać nieznajomemu swojego imienia.
-  Naprawdę nie powinno. Nie wierzyłem, że On wcieli ten plan w życie.
- Jaki plan?
-  Przekraczasz granice. I tak powiedziałem ci już za dużo, On powinien to zrobić.
- Jeszcze mi nic nie powiedziałeś. I kto to…
- Nie możesz mieć dwóch rzeczy jednocześnie. Albo wiedza, albo ucieczka – przerwał jej ciemność.
Przytaknęła po chwili zastanowienia.
- Widziałaś kiedyś ducha?
- Nie – odpowiedziała dziewczyna.
- Więc spójrz w lustro – rozkazał, a w pokoju zawisła głucha cisza.
- Ale tu nie…
 Nagle zapaliło się pojedyncze światło i pojawiło się lustro z czarną oprawą pokryte grubą warstwą kurzu.
- Spójrz – rozkazała ciemność.
June ujrzała w zwierciadle niebieską poświatę,  jakby mgiełkę przy oknie, którego tutaj… nie było. Z upływem sekund w lustrze zaczęły się pojawiać wyraźniejsze kształty, aż w końcu w błękitnej mgiełce zamajaczyła biała postać z długimi czarnymi włosami i wyostrzonymi rysami twarzy. June odskoczyła zaskoczona, lecz w lustrze zobaczyła tak dobrze jej znany pieprzyk na prawym policzku oraz zielone kocie oczy. Patrzyła na siebie!
- Idź do Niego. On już pewnie na ciebie czeka. Ciesz się nową postacią. Znienawidzisz ją, a przynajmniej taką mam nadzieję – dodał po chwili namysłu.
- Ale… - chciała jeszcze zadać mnóstwo pytań, lecz nawet nie zdążyła skończyć zdania, a już zimny powiew silnego wiatru wypchnął ją z komnaty.
Znów znalazła się w korytarzu , jednak  tym razem szukała konkretnej osoby, Jego. Zapukała do następnych drzwi, lecz zamiast dotknąć wrót komnaty, jej palce przeniknęły przez nie i zniknęły w środku. Choć bardzo się bała, zamknęła oczy i zrobiła duży krok do przodu. Czuła, jak jej ciało przenika przez drzwi i wchodzi do pokoju. Otworzyła oczy i ujrzała jakby salę narad, w niej długi stół, przy którym stało chyba dwunastu ludzi. Wokół każdego z nich tworzyła się innego koloru poświata. Ktoś miał ją w kolorze czerwonym, następny w żółtym, a trzeci w niebieskim. Zaskoczona i przerażona już  chciała wytłumaczyć swoją obecność, lecz oniemiała zauważyła, że nikt nie zwraca na nią uwagi. 
- Więc co mamy zrobić?! – krzyknęła osoba z fioletową poświatą, w czarnym płaszczu z kapturem, który zakrywał jej twarz.
Wtem spojrzała na nią. Przez chwilę June bała się, że ten tajemniczy ktoś ją zauważył, lecz to nie na June patrzył, tylko na drzwi. Wyczuła w tym spojrzeniu strach przemieszany ze zniecierpliwieniem. Jakby bał się, że zaraz ktoś tu wejdzie, jednak chciał mieć już to za sobą.
- Mamy więc stać i zgadzać się na wszystko, co powie, by ochronić to, co nasze. Tylko że w tym planie jest luka, On i tak to wszystko zniszczy! Nieważne czy jesteśmy posłuszni czy nie – dodał  mężczyzna.
June bardzo chciała dalej podsłuchiwać, lecz musiała iść poszukać Go. Podobało jej się bycie niewidzialną i niezauważalną. Mogła robić, co chce i wiedzieć, co tylko chciała. Z ociąganiem wyszła z pokoju narad i skierowała się do schodów. Postawiła na nich nogę, lecz spadła  na dywan pod schodami. Próbowała skoczyć na stopnie, ale wylądowała na górze, przenikając przez sufit. 
- Niepohamowana moc, rozumiem – mruknęła do siebie, by stłumić zdezorientowanie.
- Oddychaj – zaświstał wiatr.
- Chyba będę musiała się przyzwyczaić do takich sytuacji – powiedziała i wzięła głęboki oddech.
Czuła, że opada i ląduje na parterze, gdy jej stopy musnęły podłogę.
- Rozluźnij się – znów zaszumiał wiatr.
Posłuchała, opuściła swoje spięte ramiona i wypuściła powietrze, które wstrzymywała. Jej nogi oderwały się od ziemi. Wykorzystała tę chwilę, by pochylić swoje ciało w kierunku piętra. Jakimś cudem zaczęła się unosić. W końcu dotarła na górę i opadła na dywan w korytarzu. Bez pośpiechu zaczęła się oglądać wokół siebie, gdy nagle z góry rozległo się brzęczenie. Spojrzała powoli do góry, a gdy tylko jej wzrok zatrzymał się na nagim suficie, wyleciał z niego cały rój pszczół, który zaczął formować tornado wokół niej. Owady były tak gęsto umieszczone w latającym wirze, że nie widziała nic oprócz nich. Niespodziewanie znieruchomiały i wylądowały z impetem martwe na ziemi. Rozejrzała się po pokoju i ze zdziwieniem zorientowała się, że nie jest już na korytarzu. Ktoś nucił pod nosem melodię. Gdy odkryła jej źródło, głos uwiązł  w gardle June. Przed nią był mężczyzna ubrany w zwykłe dżinsy, białą koszulkę oraz trampki. 
- Przyjmuję taki kształt, byś czuła się swobodnie, rozmawiając ze mną – wyjaśnił.
- No to ci się nie udało – odpowiedziała, lecz bez cienia strachu.
- Słyszałem, że chcesz się stąd wydostać? – rzekł.
- Tak.
- Gdy się tu dostałaś, przyjęłaś postać, której najbardziej potrzebowałaś. Wiesz, dlaczego zostałaś duchem? Stałaś się nim, ponieważ tego brakowało twojemu ludzkiemu ciału. A teraz chcesz na powrót stać się człowiekiem? Czy wolisz zostać w tym świecie i stać się zupełnie inną osobą? Zacząć od nowa. 
„To nie może być takie łatwe – myślała June – musi być w tym jakiś podstęp”. 
- Jednak jest haczyk. Spokój i szczęści psują emocje powodowane przez niespełnione marzenia, stare wspomnienia i uczucia. By móc poczuć pełnię radości, musisz wyzbyć się wszystkiego, co wywołuje smutek. Czyli wszystkiego co wymieniłem wcześniej. Będziesz radosna, jeśli już nigdy nie odczujesz innego odczucia. Po prostu je wymażę.
Aha, czyli to jest to.
- To umowa stoi?
- Najpierw odpowiedz na moje pytania.
- Pytaj śmiało.
- Gdzie ja jestem?
- W swoim umyślę.
June zastanowiła się chwilę i spytała:
- Dlaczego?
- Sprowadziłem cię tutaj, by zapewnić ci lepsze życie, bez przykrości i smutku.
Zdezorientowana tak wyuczoną odpowiedzią dziewczyna powiedziała sobie w myślach, że później ułoży te zdania w spójną całość, a teraz musi wyciągnąć po prostu jak najwięcej informacji.
- Kim były istoty w sali narad?
- Twoimi emocjami – powiedział  mężczyzna beznamiętnie.
- O czym rozmawiali?
- Zapewne spierali się, czy mnie obalić.
- Czemu mieliby to zrobić?
- Pozbawiam ich pracy przez to, że chcę ciebie pobawić emocji – odparł, jakby mówił o zwalnianiu pracowników w biurze.
Wzdrygnęła się na te słowa. Wciąż niewiele rozumiała, ale tylko On jako jedyny w całym zamku zechciał jej coś wyjaśnić. Do głowy June  dochodziły dziwne myśli. Myślała o tym, że wreszcie ktoś okazał jej życzliwość oraz dobroć. Zadumała się nad wizją, w której Go przytula i spełnia jego każde życzenie, by jakoś mu się odpłacić. Coraz bardziej pragnęła to zrobić i zdołała jeszcze zadać najważniejsze pytanie:
- Kim jesteś?
- Myślą.
Poczuła, że ciężko oddycha. „Oby to nie oznaczało tego, co myślę, że oznacza”- pomyślała June.
- Czy to ty przysyłasz mi te myśli?
Nie odpowiedział.
- Czy jeżeli przestanę odczuwać emocje, to one umrą?
Znowu nic nie powiedział. Po kilku minutach niezręcznej ciszy wreszcie rzekł:
- Nie chcesz mi się sprzeciwiać. Myśl przebiega do ciebie, a ty reagujesz na to emocjami. Wszystko zaczyna się ode mnie. Sądzisz, że nie mogę po prostu podsunąć ci rozkazu, byś się zgodziła?
- Myślę, że wtedy byś mnie nie pytał o zdanie.
- Myślałem, że się zgodzisz od razu i będziesz mi jeszcze za to wdzięczna, jeśli powiem ci to prosto w twarz.
- Nie wyzbędę się emocji – powiedział June ostro, głosem nie znoszącym sprzeciwu.
- A więc nie. Muszę niestety dać ci jeszcze wybór, takie procedury: uśmiercę twoje emocje albo zabiję siebie, twoje myśli.
Wiedziała, że musi postąpić właściwie, lecz tak bardzo się bała. I wtedy pomyślała, co ją spotka, jeśli wróci do domu. 
- Wolę umrzeć niż tam powrócić – mruknęła do siebie i wybrała to drugie.
Zdezorientowany mężczyzna będący Myślą po chwili otrząsnął się z szoku i spełnił żądanie. W następnej chwili znów zapadła ciemność, cisza i pożądany spokój. I tym razem już nigdy go nie zakłócono.