Wygnani w mgłę

Na Równinie Krytnner, otoczonej niezbyt wysokimi górami Wyrom, tysiące lat temu, zamieszkali Nedowie. Byli to czarodzieje i alchemicy, z potężnymi kosturami zdolnymi wykonywać zaklęcia potężniejsze niż smoki, oraz miksturami, dzięki którym mogli pozostać niepokonani w walce. Nie tworzyli jednak wielkich miast, lecz pojedyńcze obozowiska, a najwyżej wioski.
Z czasem na równinę przywędrował inny lud – Temnanie, z wilgotnych, dużych wysp Grani. Nie byli oni zbyt wojowniczy i raczej unikali kontaktu z miejscowymi, niż narażali się na ryzyko ich wrogości. Obawiali się Nedów i ich zaklęć, ponieważ nie mieli dobrych doświadczeń z magami na swoich ojczystych wyspach.
W ciągu kilkuset lat zbudowali potężne miasto, Agwstail. Miało grube, wysokie mury, całymi dobami obsadzone przez łuczników w żelaznych zbrojach, używających wysokich, temnańskich łuków, czasami wyższych nawet od ich strzelców!
Matre miał około dwudziestu lat gdy przybył do Agwstail. Było to przed większością Nedów, gdyż on, jak i jego współpracownik, Slazar, zostali wygnani ze swojej wioski, Liod, największej ze wszystkich nedowskich wiosek. Za co zostali wygnani? No cóż, Matre i Slazar mieli mnóstwo pomysłów na mikstury i zaklęcia. 
Niektóre miały proste przepisy, inne – już mniej nieskomplikowane. Nie zawsze mieli czas lub możliwość kupić coś takiego jak Róg Hodeska, albo złapać i oskórować 30 Szczurów Sah, dla ich fioletowego futra o świetnych właściwościach alchemicznych. Przez to, jakkolwiek sporadycznie, „pożyczali” składniki od innych alchemików w wiosce. Gdy osądzono ich o kradzież, powiedzieli, że to nie jest kradzież, ponieważ na miejscu „pożyczonych” rzeczy zostawiali, według nich, adekwatną ilość monet za produkt, a gdy ich nie mieli, po prostu dawali coś innego.
Nie bardzo żałowali tego, co się stało. Wygnanie stanowiło dla nich szansę na nowe życie w mieście, gdzie mieli więcej opcji zawodowych oraz lepsze warunki. Ze sobą zabrali notatki, składniki do mikstur, same mikstury, odzież oraz jedzenie i parę rzeczy osobistych. 
Gdy dotarli do bram Agwstail, powitano ich z nieufnością, lecz bez wrogości – w tamtym czasie rzadko można było spotkać zakapturzonych czarodziei z długimi szatami i szerokimi kapturami w tym ogromnym mieście oraz stolicy Ukasun – królestwa założonego przez Temnan sto lat po dotarciu do tych ziem.
Kupili stary, rozpadający się budynek o dwóch piętrach. Pierwsze, dolne, było z bruku. Kamień był połamany i skruszony w bardzo wielu miejscach. Był tam kominek, stół i miejsce, gdzie obydwaj za dnia sporządzali mikstury na sprzedaż. Na drugim piętrze ciemne deski ledwo się trzymały. Miejscami były w nich duże szpary. Tam dwaj magowie spali oraz sporządzali notatki na temat najnowszych pomysłów, mikstur, oraz spisywali umowy.
Klienci dopisywali. Każdy chciał mieć ich innowacyjne mikstury i eliksiry, których nie wytwarzał nikt, oprócz nich. Inni, na początku także wygnani, Nedowie, spotykali się u nich co piątek, aby omawiać pomysły na nowe magiczne napoje. Z czasem na ich ulicy przybywało magów i sklepów z ich usługami.
Slazar i Matre zarabiali dosyć dużo, lecz po zakupie składników nie zostawało im wiele. Z tego powodu mieli jeszcze drugą pracę.
W nocy czekali w alei Lisui, jednej z kilku wąskich, opuszczonych, brudnych alejek w tej okolicy. Do dzielnicy Hos, gdzie te aleje się znajdowały, przychodzili ludzie ze zleceniami, które celowo miały zaszkodzić ich konkurentom. Do pary magów na początku przychodzili sprzedawcy i kupcy z prośbą o sabotaż konkurencji, a później także szpiedzy z innych królestw, którzy życzyli sobie, aby czarodzieje sabotowali miasto i jego obronę.

Do zakapturzonej postaci z kosturem podeszła inna postać. Przemierzała się dyskretnie, aby nie zwrócić niczyjej uwagi. Mag zdziwił się – zwykle do niego przychodzili kupcy lub inni mieszczanie, o wiele rzadziej szpiedzy.
Gdy zobaczył postać z daleka, pomyślał, że to Slazar, lecz później zorientował się, że to nie jego kolega.
- Kahas huser?
Szepnął po staronedowsku szpieg. Był to język w większości zapomniany, dlatego ci, którzy chcieli dyskretnie się komunikować, używali go. „Kahas huser?” oznaczało „Oferujesz usługi?”, więc było to pytanie, czy maga będzie można wynająć na misję.
- Naher huser. [Daję usługi.]
Odpowiedział Matre, po czym szybko się spytał:
- Wety asnen jisher? [Z jakiego kraju jesteś szpiegiem?]
Zauważył lekkie zaskoczenie u klienta, lecz niewielkie. „To pewnie po akcencie...” pomyślał szpieg. Nie obchodziło go to zbytnio – przecież i tak miał ukrytą twarz w ciemnościach i pod kapturem...
- Ytew asnen Garmia. [Jestem z Garmii.]
Powiedział szpieg po krótkim namyśle. Na szczęście Matre znał język garmijski i zaczęli rozmowę w tym języku.
- Wus michtest di mechen? [Co chciałbyś, żebym zrobił?]
- Mich os, ub dur Kunik doser Lond for un Mont lubenswar ist necht, abur lebl. Ech zehle dur holb jitzt, holb nach un Wokh. 
[Spraw, aby król przez miesiąc był nieprzytomny, lecz aby był żywy. Zapłacę ci połowę teraz, połowę za tydzień.]
- Es wirde dinacht gemecht… [Zrobię to tej nocy…]
Matre zakończył rozmowę, a szpieg wyciągnął sakiewkę zza połów szaty i dał mu ją całą!
- Fonftauzend galdmanzen!
Powiedział szpieg głośno, lecz dla Matre zabrzmiało to prawie jak krzyk! Mag wziął od niego sakwę i spojrzał na monety. Doliczył się co najmniej 100 i zauważył, że takich garści znajdywało się jeszcze kilkadziesiąt. Pomimo tego z całej siły pomyślał „ILE JEST MONET W TEJ SAKWIE”, aż go głowa zaczęła boleć, po czym dotkną kosturem sakwy. Po chwili pomyślał „równo pięć tysięcy”, lecz ta myśl wydała mu się jakaś inna, obca. Podziękował szpiegowi i rozeszli się. Matre wrócił do domu i spakował się na kolejną misję...

Mag spakował dwie Mikstury Przezroczystości – efekt jednej działał przez trzy godziny, lecz lepiej było mieć drugą, zapasową. Miał on też Miksturę Cichego Chodu, dzięki której buty tego, który ją wypił, stawały się miękkie i elastyczne, tłumiące dźwięk jednocześnie. Pelerynę zostawił w domu, gdyż Mikstura Przezroczystości sprawiała, że wszystko co dotyka ciała pijącego jest przezroczyste, a większość peleryny swobodnie powiewała.
Szybko pobiegł do zamku, który był w centrum miasta. Przepłynął przez zimną i ciemną wodę w fosie, starając się nie myśleć o wszystkich brudach, które w niej pływają. Brama była już zamknięta, a noc bezksiężycowa, lecz Matre, choć z trudem, wspiął się po murze. Podczas schodzenia prawie się ześlizgnął.
Miał nadzieję, że wartownicy nie zwrócą uwagi na kapiące z niego krople wody.
Druga brama była z twardego drewna, obita słomą. Mag dźgnął swym kosturem w powietrzu, po czym gwałtownie go odciągnął i szepnął „Sagef...”. Było to zaklęcie usypiające. Wartownicy ziewnęli, po czym opadli na ziemię z cichym szczękiem metalu. Pchnął ciężkie drewno. Drzwi na początku lekko się przesunęły, a później stanęły dla niego otworem. Wszedł i powoli zamknął je za sobą.
Zobaczył długi korytarz, dwóch wartowników i kolejne drzwi. „Sagef...” Tylko one zieliły go od sali tronowej. Były tam dwa trony. Ten należący do króla był po prawej, dlatego poszedł korytarzem prowadzącym w prawo. 
Gdy spojrzał w tamtą stronę, zobaczył dwóch magów w pomarańczowych szatach. Mieli na sobie zielone okulary o okrągłych szkłach, a ich kostury były ciemnobrązowe.
Gdy wychylił się zza rogu, natychmiast ustawili kostury jak dzidy i zaczęli zmierzać w jego stronę. Był pewien, że go zauważyli.
Wyciągnął małą buteleczkę z różową miksturą, którą zawsze miał przy sobie. Napił się – dzięki temu efekty jego zaklęć będą o wiele mocniejsze. Wychylił kostur i głośno wypowiedział „Sagef!”.
Od strony korytarza usłyszał dwa krzyki: „Hasif!”. Było to zaklęcie blokujące inne zaklęcia. W tym samym momencie, za sobą, usłyszał „Sigy!”, co było zaklęciem wybuchów. Matre odwrócił się i zobaczył kilku magów – jedni byli w pomarańczowych szatach, inni w zwykłych, czarnych. Później nie było już słychać pojedynczych zaklęć, gdyż było ich wiele na raz. 
Było wiele wybuchów, ognia, krzyków, strzał...pojawił się nawet mały smok! Wartownicy walczyli z innymi czarodziejami! W tym całym zamieszaniu Matre i drugi mag pobiegli naprzód, gdzie pomiędzy nimi a komnatą króla stało dwóch magów-wartowników.
- Magnitahe!!!
Krzyknął Matre. Było to zaklęcie uniemożliwiające używania magii pięciu najbliższym osobom, tak więc on, wartownicy i mag, który był przy nim, nie mogli używać magii przez trzydzieści sekund. 
Matre uderzył wartownika przed nim głowicą swojego kostura w głowę. Drugi czarodziej wyciągnął sztylet, a jego wartowniczy przeciwnik także. 
Po uderzeniu wartownik upuścił swój kostur i zaczął się zataczać. Mag uderzył go jeszcze raz. Ten upadł na drewnianą podłogę i przestał się ruszać. „Zemdlał” – przyszła myśl, jedna z tych obcych, do głowy Matre. W tym czasie jego współpracownik także ogłuszył swojego przeciwnika, a przynajmniej tak mu się zdawało. Obaj podbiegli do drzwi i z kopnięciem je otworzyli. Łóżko ze słomą było puste. Szuflady otwarte. 
- Gdzieś jest tajny tunel...
Stwierdził mag współpracownik.
- Sjugaro!
Obaj wypowiedzieli zaklęcie, pokazujące wszystkie wyjścia, chodząc po pokoju. Na początku myśl mu tylko mówiła „Drzwi”, lecz po chwili współpracownik powiedział:
- Pod łóżkiem!
Obaj podnieśli łóżko za jeden brzeg i przewrócili je. Pod nim była żelazna klapa. Matre odsunął ją. Była tam drabina prowadząca bardzo głęboko w dół. Zaczął schodzić pierwszy, trzymając kostur pod pachą. Gdy był już wystarczająco nisko, zeskoczył z drabiny i na obydwu stopach wylądował we błocie.
- Jummi!
Powiedział, a czubek jego kostura zaczął świecić. Wystawił go przed siebie i dużymi krokami stąpał naprzód. Potem przyśpieszył. 
Po długim czasie zobaczył drabinę i klapę. Dotknął ręką czubek kostura, który po chwili zgasł. Wsadził go pod pachę, wspiął się i otworzył klapę. 
Był daleko za murem, w lesie ze świerkami wysokimi na kilkanaście metrów. Kilkadziesiąt metrów dalej zobaczył grupę ludzi w zbrojach i trzymających piki. Wraz z współpracownikiem zaczęli biec, z kosturami przed sobą, rzucając „Losgeh!” – zaklęcie potężnych wgnieceń.
Kilku wartowników upadło, zanim reszta odwróciła się i ustawiła tarcze. Trzech biegło dalej, lecz reszta, dziesięciu, stanęła w półokrągłej formacji.
- Ty się nimi zajmij, ja gonię tych trzech!
Krzyknął Matre do swojego współpracownika i pobiegł w prawo. Czuł, że biegnie bardzo szybko, nie odczuwając zmęczenia. Coraz szybciej zbliżał się do trzech żołnierzy, z których jeden na pewno był królem.
- Igsju!
Rzucił zaklęcie w biegu. Żołnierz po prawej upadł, jak gdyby się potknął i przestał się ruszać.
- Sligii!
Ciało żołnierza po lewej związał potężny, niczym lina, magiczny wąż– nie mógł się ruszyć!
- Bov!
Ostatni wojownik spadł sztywno, sparaliżowany. Matre rzucił na niego „Sagef” i dwóch pozostałych miesięczny sen. 
Spojrzał za siebie i zobaczył...
...jak jego współpracownik został okrążony przez żołnierzy! Zostało ich siedmiu, trzech leżało na ziemi.
- Slivio!
Krzyknął z całej siły Matre. Spod jego kostura wyleciała lina, która złapała czarodzieja za pas i wzbiła go trzy metry nad ziemią, zbliżając się do maga. Metr od niego lekko opuściła trzymanego.
Obaj czarodzieje zaczęli biec ile sił w nogach, gdyż usłyszeli dźwięki kopyt. Matre rzucił drugiemu magowi Miksturę Przezroczystości, dalej w biegu. Leśne runo było pełne gałązek, które głośno się łamały pod ich nogami. 
Biegli przez kilka minut, po czym powoli zaczęli odczuwać zmęczenie i ból nóg. Po krótkim biegu zatrzymali się. 

Las stał się o wiele ciemniejszy. Znajdowali się przy dużym kamieniu, wysokim jak ich dwóch wziętych. Był na nim wyryty symbol, przypominający literę M. Niedaleko płynęło źródełko. 
Okazało się, że drugi mag nazywał się Gjehos. Wygnano go z obozu za to, że często zbrojnie reagował na bójki.
- Misja wykonana... król uśpiony... prawdopodobnie...
Rzekł cicho Matre, gdy siedzieli przy kamieniu. 
- Ja też miałem ten cel! Jakiś szpieg mi go dał!
Gjehos stwierdził głośno, zdziwiony.
- Ciekawe jak odbierzemy nagrodę...
Pomyślał na głos Matre.
- Dla mnie nagrodą była ta przygoda. Podróż w nieznane także... bo przecież nigdy tu nie byłem...