– Widzisz, zdjęcia satelitarne obejmują pewien wycinek terenu. Później te mniejsze zdjęcia są łączone w jeden, przestrzenny obraz globu. Do tego momentu rozumiesz, tak? Trzeci raz nie będzie mi się chciało tego tłumaczyć.
Żołnierz niepewnie pokiwał głową.
– Dobra. Podczas składania tych zdjęć powstają nieraz luki. W skali całej mapy tego nie widać, zwłaszcza nad Stanami czy Europą. Ale jeśli chodzi o oceany, to, mówiąc wprost, partolą robotę. Tu nic do cholery nie ma, co nie? Jakiś czas temu jajogłowi od meteorologii zażyczyli sobie zdjęcia chmur i zauważyli nową niedużą wysepkę. I ot, całe zamieszanie.
Co ciekawe, jesteśmy w pobliżu punktu Nemo, tak zwanej oceanicznej pustyni. Dobre miejsce na destrukcję wszelakiej maści kosmicznego ustrojstwa.
Jedno spojrzenie na wyraz twarzy żołdaka wystarczyło. Robert wyrzucił niedopałek za burtę i odszedł. Czy oni im robią jakieś badania na iloraz inteligencji? – pomyślał.
Statek ekspedycyjny odbił od głównej jednostki dwa dni temu. Obładowani sprzętem do badań, mieli dobić do południowej plaży wyspy tego wieczora. Razem z Sophią, świeżo upieczoną absolwentką, której tatuś gubernator załatwił udział w wyprawie, mieli się rozejrzeć, nakreślić teren, wykonać pomiary i zawijać z powrotem. Dwóch, pożal się boże, żołnierzy Marins, stanowiło niejako ochronę. Kanibali nikt się raczej nie spodziewał, ale co dwa karabinki to nie zero.
Gdy Słońce chowało się już za taflą wody, kapitan zarzucił kotwicę, silniki ucichły. Oczom załogi ukazała się piaszczysta plaża w odległości kilkuset metrów, gęstniejące drzewa skrywały głębiej położone partie terenu. Korzystając z ostatnich promieni Słońca, opuszczono łódkę, którą mieli dobić do brzegu nazajutrz. Z dala od wszechobecnego światła, na niebie zaczęły się ukazywać gwiazdy, zarys Drogi Mlecznej mienił się smugą barw.
– Nigdy czegoś takiego nie widziałam – podjęła rozmowę Sophia.
– Widzisz, żyjemy w brudzie. Świetlnym, oczywiście. Pomyśleć, że jeszcze kilkaset lat temu to był normalny widok. Są miejsca w Stanach, gdzie jeszcze można zobaczyć prawdziwe niebo – Park Arches, Canyonlands...
– Robert? – wyszeptała, zwracając wzrok ku wyspie.
– Hm?
Kilkanaście par małych oczu, niczym świecące koraliki, spoglądały na łódź. Niektóre
z nich znikały, by zaraz ukazać się w innym miejscu.
– O to chodzi? – powiedział, wychylając się za burtę – Bardzo ciekawe, szczerze to nie spodziewałem się żadnej fauny. Kto wie, może nowy gatunek?
– To by dopiero było! – podekscytowała się – W każdym razie miły dodatek do wykonywania pomiarów gleby i oglądania skał.
– Otóż to – roześmiał się.
Następnego dnia przygotowali sprzęt i najpotrzebniejsze rzeczy. Wystarczyły dwa kursy. Przed południem stali już w czwórkę na piachu. Marins wyciągnęli łódkę daleko poza brzeg oceanu, obok niej złożyli, oprócz wioseł, kilka niewielkich skrzyni z aparaturą.
– Panowie i pani, załatwmy to szybko. Nikt chyba nie chce kisić się dwa tygodnie na łodzi, żywiąc się racjami. Plan na dziś – rozejrzeć się. Razem z Sophią określimy punkty do pobrania próbek, zrobienia odwiertów. A no i napstrykamy zdjęć czego się da. Jutro… Hm, to zobaczymy jutro. My przodem, panowie z tyłu, tylko się nie zgubcie i patrzcie pod nogi.
Mijając omszałe drzewa, natrafili na błyszczące fragmenty blachy zagradzające obraną ścieżkę. Nie opodal z ziemi wystawał stalowy pręt niczym maszt.
– Kosmiczny złom – zacmokała Sophia – Może tu tego być więcej. Od dekad robią deorbitacje na Ocean Spokojny.
– Kawał historii, wyspa-cmentarzysko satelitów – odpowiedział Robert, robiąc zdjęcie.
Minęło kilka godzin wędrówki. Zaplanowali jej trasę w kształcie pętli tak, aby zobaczyć jak najwięcej i nie wracać tą samą trasą. Szukali zróżnicowanych punktów do pobrania próbek gruntu, już teraz zebrali kilka fragmentów skał. Wykonali setki zdjęć roślinności, terenu. Flora i geologia wyspy nie różniła się od innych, bezludnych wysepek na oceanach.
Będąc w połowie drogi Robert zarządził przerwę na posiłek i rozprostowanie nóg. Usiadł przy Sophii, która starannie przeżuwała suchara umaczanego w czymś z puszki. Naukowcy przerwali posiłek i zamarli w bezruchu – z krzaków rozległ się szmer, rzadka trawa zafalowała. Po chwili napięcia z zarośli wychynął łebek. Szkliste, czarne oczy, odstające, puchate uszy
i pyszczek, tak znajomy dla wszystkich mieszkańców wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Sophia sięgnęła powoli po aparat zawieszony na szyi. Zwierzątko wykonało mały, pełen gracji skok na przód. Ich oczom ukazała się reszta ciała – ogon był standardowy, ale kończyny sprawiały wrażenie łuskowatych, pokrytych błoną. Na ułamek sekundy lampa błyskowa oślepiła wiewiórkę, po czym ta, posykując, uciekła w gęstwinę.
– Na miłość boską, co to było? – zwróciła się do Roberta, spoglądając na wyświetlacz aparatu.
Marins przysunęli się do Sophii zaintrygowani. Do tej chwili jedli na uboczu, rozmawiając ze sobą.
– Najwidoczniej zagadka wczorajszych oczu się rozwiązała, pokaż to zdjęcie – odpowiedział, a po chwili dodał – Paskudne. Co to do cholery jest? Krzyżówka wiewiórki
z kaczką?
– Może i paskudne, ale to może być ewenement na skalę światową! Na pewno jest ich więcej, wczoraj wieczorem widzieliśmy całą gromadę tych ślepi. Może prowadzą nocny tryb życia? Pieprzyć te skały i odwierty, mamy tu nowy gatunek. Chodźmy za nią.
– Dobra – odparł bez namysłu – Panowie, zbieramy się. Pakować manatki.
Szli przed siebie, w kierunku wyznaczonym przez uciekającą wiewiórkę. Oczywiście nie mieli zamiaru jej dogonić, liczyli na to, że wskazała im drogę do współtowarzyszy.
Po kilkunastu minutach przeciskania się między drzewami, natrafili na płaską połać terenu. Kępy rzadkiej trawy usiłowały rozrosnąć się w kamienistym podłożu. Gdy podeszli bliżej, ich oczom ukazały się fragmenty połyskujących w słońcu blach i rur wielkości dorosłego człowieka. Weszli głębiej. Stali otoczeni kosmicznym złomem, Sophia zaczęła robić zdjęcia. Robert i dwójka Marins wędrowali wzrokiem od jednego wraku do drugiego. Ułożenie śmieci zaintrygowało badacza. Na pierwszy rzut oka owszem, stanowiły niezgraną kupę złomu, jednakże nie było kraterów. Fragmenty nie były wbite w ziemię. Otaczające ich licznie skały powinny dokonać aktu destrukcji niespalonego w atmosferze sprzętu. Wszystko było
w dobrym stanie, zbyt dobrym. Zupełnie jakby ktoś pozbierał co lepsze fragmenty i je tu zaciągnął. Spojrzał pod nogi.
– Kurwa mać – wycedził przez zęby.
Podniósł z ziemi cienką blaszkę. Przyjrzał się jej i odwrócił w stronę żołnierzy. Oprócz niezrozumiałych dla nich znaków, wyraźnie emanował symbol czarnej trójramiennej koniczyny z punktem w środku, i napis „CCCP”.
Żołnierze aż syknęli.
– ZSRR i symbol promieniowania razem nigdy nie oznaczają niczego dobrego. Robert, wracajmy – podkreślił stanowczo Marins – Bez dozymetru nie wiesz, czy nie stoimy teraz na paliwie jądrowym ze zdezelowanego satelity.
– Nie wydaje mi się – omiótł błyszczący złom wzrokiem – Ale wracajmy i tak, nie mam zamiaru wracać po ciemku. Sophia, napstrykałaś się już? Idziemy.
Gdy odeszli parę kroków od potencjalnego źródła radiacji, rozłożyli mapę. Postanowili wracać najkrótszą drogą do łódki tak, aby spędzić noc na statku. Podnieśli wzrok znad arkusza, z linii drzew przyglądało im się kilka wiewiórek. Były znacznie większe od wcześniejszego osobnika, popiskiwały do siebie, a ich ogony drgały.
– Mam dość tego miejsca, wynośmy się stąd. Nie podoba mi się to wszystko – powiedział Robert i ruszył przed siebie.
Cała ekipa ruszyła tylko po to, aby zatrzymać się po kilku metrach. Z pomiędzy drzew coś pobłyskiwało ostrym jasnym światłem, usłyszeli szum żwiru. Po kilku sekundach odrętwienia z zarośli wynurzył się pojazd. Sklecony niestarannie z blachy, rury stanowiące szkielet powiązane były przewodami. Jasny reflektor świecił wprost na grupę ludzi. Za sterami siedziała spasiona wiewiórka, ruszyła w ich kierunku.
Krótka seria z karabinka AR–15 przeszyła ciszę wyspy. Unieruchomiony czterokołowiec zaczął obficie dymić. Przyglądająca się scenie grupa wiewiórek prysła w gęstwinę.
– Jezu najdroższy, co to było? – zapytał żołnierz, ciągle złożony do strzału.
Drugi Marins stanął po przeciwnej stronie, osłaniając plecy kolegi. Wszyscy stali oszołomieni zajściem. Sophia przetarła oczy zupełnie jakby im nie wierzyła. Robert podniósł drżącą ręką aparat uwieszony na szyi i zrobił zdjęcie wraku.
– Ani sekundy dłużej.
Rzucili się do ucieczki. Na przedzie Robert z żołnierzem, który trzymał karabin
w gotowości, Sophia pośrodku, drugi karabinek ubezpieczał tyły. Po kilkuset metrach bieg przerodził się w trucht, nie rozmawiali – parli przed siebie.
Cała sytuacja wydawała się grupce nierealna. Gdyby nie fakt, że właśnie przedzierają się zdyszani przez surowy teren, pomyśleliby, że to sen. Inteligentne, zmutowane wiewiórki, zdolne zbudować łazik. Radzieckie paliwo jądrowe, rozrzucone po dolinie, setki kilogramów tytanowych blach i prętów, składowane jak na wysypisku odpadów. Ich światopogląd na ewolucję życia załamał się tak samo, jak ich dotychczasowa wiedza. Przerażenie mieszało się z fascynacją niepoznanego.
– Czy mnie słyszycie? Odbiór. – powtarzał żołnierz już któryś raz. Radio milczało,
a jedyne, co mogli usłyszeć, to złowieszczy szum.
Długie minuty mijały, w końcu poczuli pod stopami piaszczysty grunt. Wypadli na plażę z zarośli. Stanęli jak wmurowani, żołnierze opuścili karabinki w niemym geście rezygnacji. Statek główny, w którym mieli zamiar nocować, pokryty był chmarą biegających sworzeń, które z całą pewnością były wiewiórkami spragnionymi nowej elektroniki. Przenieśli wzrok
w kierunku skrzyń pozostawionych na brzegu. Gromadka ogoniastych wiewiórek właśnie je plądrowała. Marins wystąpili naprzód i otworzyli ogień ciągły, lecz stworzenia nie prysły przed kulami.
Ruszyły wprost na żołnierzy, gotowe walczyć o swój łup.