Niemożliwe to nie po francusku
Obłoki sunące po błękitnym sklepieniu wypuściły spomiędzy swych skrzydeł promienie słońca. Te, niby złote aniołki, przebiły się przez firanki zielonych listków i dotarły aż do jedwabnego baldachimu. Rozproszywszy się na wszystkie strony, oświetliły przyjaznym, nienatrętnym blaskiem purpurowy parasolik. Zza delikatnego materiału wystawał pukiel kręconych, miodowopłowych włosów. Gdy osłonka przed słońcem uchyliła się na bok, światło dzienne ujrzała cudowna… Nie, to światło dzienne ujrzało cudowną twarz. Wydawać się mogło, że ptaszki w drzewach przerwały na moment swój śpiew tylko po to, by wznowić tę czynność z podwojoną gorliwością, tak rozgorzałą od piękna tej pani.
Inne damy, westchnąwszy z podziwem, zasypały panienkę komplementami. Ta przyjmowała je z rumieńcem (być może spowodowanym zawstydzeniem, a być może niezdrową warstwą różu na policzkach) oraz cichutkim chichotem.
– Patrzcież na te jasnobłękitne oczy, zrodzone prosto z łona niebiańskiego!
– Ach, oddałabym najdroższe swe majątki za tą cerę śnieżnobiałą!
– Najsłodsze płatki róż nie mierzą się z ustami tymi łabędzimi!
Już brakło im tchu w piersiach, już ciało drżało z emocji, omdlenie było bliskie… W końcu jasnowłosa powstała i ukłoniła się, zamykając przedstawienie. Podszedłszy kawałek, usiadła na poduszeczce ustawionej blisko baseniku. Zanurzyła czubki stóp w wodzie i poczekała, aż dołączy do niej inna, ciemnowłosa panienka. Jej ciało, podobnie jak niebieskookiej, okryte było zwiewną szatą z jedwabiu. Poruszyła nią właśnie, sprawiając, że materiał zamigotał w słońcu.
 – Niechaj Bóg błogosławi ten cudowny dzień – zaczęła – Pogoda jest tak słodka!
– Jakie masz na dziś plany, droga Catherine?
Dama machnęła teatralnie dłonią w powietrzu.
– Cokolwiek ty sobie zażyczysz, miła Henriette.
Złotowłosa przez moment zapatrzyła się w pluskającą wodę. Następnie podniosła wzrok i zawiesiła go na towarzyszce.
– Czy miałabyś ochotę oddać się w sen?
W ciemnych oczach pojawiła się na chwilę dzika ekscytacja. Jednak tylko w oczach, i tylko na uderzenie serca. Catherine odpowiedziała z opanowaniem i gracją.
– Jeśli to ciebie zadowoli, najsłodsza, będę przeszczęśliwa.
Dwie panienki wymieniły się uśmiechami dyskretnie, aby inne damy nie zauważyły. Były to uśmiechy mało dworskie, pełne żółci brzydkiej tajemnicy obleczonej iluzją słodkiego sekretu. Chwilę później leżały już wygodnie na atłasowych i aksamitnych poduszeczkach, a ze srebrnej tacki podane im zostały dwa malowane flakoniki. Ptaszki na tle kwiatków i drzew przylgnęły do spragnionych ust.
Świece roztaczały niewielkie kręgi światła na podłodze. Ustawione zostały obok łóżek. Na każdym z nich leżała jakaś osoba. Henriette spojrzała na swoje ubranie. Miała na sobie strój pielęgniarki. Obok niej znajdował się stolik, a na nim czysta strzykawka z długą igłą. Kobieta wypuściła ze świstem powietrze. Wzięła do ręki narzędzie. Podeszła do pierwszej pryczy. Jej kroki odbiły się echem w długim korytarzu. Na białej pościeli leżał starszy mężczyzna. Otworzył oczy i spojrzał na nią. Ona chwyciła mocniej strzykawkę. Przytrzymała jego rękę lewą dłonią. Prawą wbiła igłę. Starzec nie stawiał oporu. Życie uleciało szybko z jego oczu, ramię opadło bezwładnie. Kobieta uśmiechnęła się. Podeszła do następnej pryczy. Po wbiciu strzykawki poczuła się dobrze. Na tyle dobrze, by przystąpić do kolejnego łóżka. I kolejnego. I kolejnego. I kolejnego…
– Przyszedł list od Jacques de Beauvoir… list dla panienki!
Henriette rozbudziła się pod wpływem naglącego głosu Catherine. Z początku była zła, że przerwano jej sen, jednak usłyszawszy imię dworzanina, złagodniała. W liściku, który został jej przekazany, widniała następująca wiadomość: „Jak słońce przybywa do horyzontu każdego wieczoru, tak ty też proszę przybądź do ogrodu dziś przy obecności księżyca…” Dama zachichotała, by nadać intrygi wydarzeniu. Panienki zaczęły terkotać.
***
Było około północy, kiedy wymknęła się z komnat. Jacques już na nią czekał.
– Och, jak bardzo tęskniłem, najdroższa!
Henriette pozwoliła, by mężczyzna ucałował jej dłoń. Uśmiechnęła się delikatnie i dygnęła. On zamknął jej rękę we własnych.
 – Żadna gwiazda nie mierzy się z twym blaskiem dziś i zawsze, pani – Jacques wlepił w nią ciemne, rybie oczy – Księżyc chowa się z onieśmielenia, gdy widzi tak przejmująco piękną nimfę!
Kobieta rzuciła okiem na wspomniane ciało niebieskie. Wciąż wisiało nad pałacem, niezbyt starannie schowane.
– Co powiesz na przechadzkę, miły?
Jacques, ukłoniwszy się, wziął damę pod rękę. Weszli w jedną z licznych wąskich ścieżek. Henriette przez krótką chwilę słuchała wywodów o najbłahszych możliwych sprawach, jednak jej umysł prędko zajął się czymś innym. Myśl o snach zakradła się znów i wyłoniła z mroku wyobraźni. Chorobliwie drgające macki uzależnienia dały o sobie znać. Co mogłaby teraz robić?
– …przepyszne, zdecydowanie moje ulubione…
Worek kotów wrzucany do wody?
– …wcale nie ma klasy, nie pojmuję…
Struga krwi wypływająca powoli spod ostrza?
– …lekko morski, ale nienachalnie delikatny…
Poduszka przyciśnięta do zrozpaczonej twarzy?
– … coś niezwykle ważnego. Mam dla ciebie podarunek.
Kobieta zamrugała długimi rzęsami. Jacques zatrzymał się z uśmiechem w zamierzeniu tajemniczym, a w rzeczywistości oddającym wrażenie niepełnosprawności umysłowej. Spojrzał jej głęboko w oczy. Dama, zaciekawiona, pozwoliła mu powoli wyciągnąć z kieszeni mały flakonik. Nie pozwoliła, by jej ekscytacja wyszła na jaw. Z grzecznym, wdzięcznym uśmiechem przyjęła prezent i wysłuchała, co Jacques miał do powiedzenia. A zaczął on od samego początku, jak to miał w zwyczaju.
***
Koła wozu terkotały po nierównej powierzchni. Mężczyzna skrzywił się na widok biednych chat otoczonych pojedynczymi drzewami. Mógł siedzieć teraz w pałacu, popijając słodkie wino; ale nie, jego ojciec zdecydował, że najwyższy czas odwiedzić jakąś ciotkę.
– Czy Waszmość miałby ochotę na krótką przerwę w przydrożnej gospodzie? Konie należałoby napoić.
Jacques westchnął.
– Dobrze więc, zatrzymajmy się. Mam nadzieję, że nie zarazimy się czymś od tej całej hołoty.
Mężczyzna z początku nie chciał wychodzić z wozu, jednak coś na zewnątrz zaintrygowało go. Był to handlarz o ogorzałej, całkiem przystojnej twarzy, stojący obok swojego obładowanego towarami wozu. Uwagę Jacques z początku przykuły bursztynowe bransolety i naszyjniki, jednak przypomniał sobie ważną informację, którą otrzymał podczas rozmowy z przyjaciółką Henriette. Dowiedział się bowiem od niej o zamiłowaniu swojej ukochanej do snów. Moment później stał przy wozie i wypytywał handlarza o flakoniki. Ten drugi wyciągnął z niewielkiego, ukrytego kuferka małą fiolkę.
– Co… co spowoduje ta mikstura?
– Podróż w nieznane, wysoki panie.
Handlarz zaśmiał się.
***
Henriette ukróciła spotkanie z Jacques. Prędki pocałunek w policzek, kilka słodkich słówek i już znalazła się w swojej komnacie. Panował w niej mrok, aksamitne zasłonki wpuszczały jedynie skąpe wstęgi światła księżyca i gwiazd. Zastanawiała się na moment, dlaczego czuje tak naglącą potrzebę snu i czy na pewno powinna to robić sama. Dwa uderzenia serca później wlała w gardło zawartość flakonika. Doszła do wniosku, że za dużo myśli. W końcu czas na zabawę, prawda?
Obudziła się w ciemności. Z początku miała wrażenie, że jeszcze w ogóle nie zasnęła. Jednak szybko poczuła, że coś jest inaczej. Jej ubranie stało się szorstkie i niewygodne. To nie były atłasy i jedwabie. Drugą rzeczą, którą zauważyła, był zapach. Nie zapach, smród. Ostry smród siana zmieszanego z gnojem i zwierzętami. Ona sama cuchnęła jak zwierzę. Znajdowała się w jakimś pomieszczeniu gospodarczym. Nie znała jego nazwy i nigdy nie widziała takiego na oczy…
– Głupia dziewko, czemu jeszcze śpisz?!
Nagle zaskoczył ją tubalny, wściekły głos. Drewniane drzwi otworzyły się na oścież. Do środka wpadł gruby, niski mężczyzna. Chwycił ją za fraki. Henriette była zbyt zszokowana, by zareagować. Jęknęła tylko, gdy wyrzucił ją na błoto podwórza.
– Karmić świnie, w tej chwili! Bezużyteczna wywłoka…
Kobieta poczuła, jak łzy zbierają jej się w oczach. Nic nie rozumiała. Rozejrzała się wkoło. Była na pełnym błota i kałuż podwórzu. Z zachmurzonego nieba siąpił deszcz. Z prostej chaty wydobywał się dym. Jakaś kobieta w ciąży zamiatała ganek. Słychać było wycie dziecka. Powoli podniosła się z błota. Jej gładkie dłonie stały się brązowe i lepkie. Poczuła jeszcze większy smród. Nie chciała myśleć o tym, czy to aby na pewno tylko błoto. Nerwowo przygładziła włosy. Zdała sobie sprawę, że są poszarpane i krótkie. Podeszła do wiaderka z jedzeniem ustawionym przy płocie. Wyjęła garść resztek i rzuciła je krótkim, wystraszonym ruchem w stronę zwierząt. Wielkie, brudne cielska rzuciły się na ochłapy. Rzuciła jeszcze raz. Trafiła w płot.
– Jesteś coraz głupsza z każdym dniem, siostrzyczko.
Zza jej pleców znów rozległ się męski głos, tym razem nie tak doniosły. Stał za nią chudy chłopak w poszarpanym ubraniu. Szczerzył mocno pożółkłe zęby. Podszedł do niej i chwycił za ramiona. Brudne paznokcie wpiły się w skórę. Henriette syknęła z bólu.
– Wiesz, że jesteś głupim, ubłoconym, bezużytecznym prosiakiem, prawda?
Poczuła na twarzy ciepły, śmierdzący oddech. Nie odpowiedziała.
– Wiesz, czy nie?!
Chłopak krzyknął, potrząsając ją. Wybuchła płaczem, kiwając głową boleśnie. On zaśmiał się.
– No to, jak wiesz, to do nich dołączysz.
Henriette zaczęła się szamotać. Krzyknęła, gdy podniósł ją i przerzucił przez płot. Jej prosta sukienka zahaczyła o gwóźdź w płocie. Ubranie rozdarło się na ramieniu. Chłopak zaśmiał się
– Nie, nie, proszę, Boże…
Kobieta poczuła nosy zgłodniałych świń na swoim ciele. Gdy chciała wyczołgać się poza płot, poczuła ugryzienie na łydce. Wrzasnęła. Kolejne, tuż przy łokciu. Cielska ocierały się o nią, zęby gryzły… Nagle zwierzęta przestały. Wszystkie popędziły do jedzenia wrzuconego przez chłopaka. Ten przez chwilę jeszcze patrzył się na Henriette obrzydliwym wzrokiem, aż w końcu splunął i odszedł.
Obudziła się. Szalonymi, rozszerzonymi oczyma ogarnęła pokój. Zaczęła frenetycznie macać miejsca, w których we śnie pogryzły ją świnie. Choć jej skóra stała się z powrotem gładka, czysta i pachnąca, wciąż miała wrażenie, że czuje na sobie świńskie zęby…
EPILOG
Jacques wyglądał za okno, pełen ciekawości i nadziei. Na jego twarzy pojawił się uśmiech satysfakcji. Ach, pierwszy raz cudowna Henriette sprezentowała mu coś! Podróż do jednego z najbardziej renomowanych krawców w regionie. Siedział wyprostowany, z głową uniesioną wysoko. Woźnica poinformował go, że za moment będą u celu. Dworzanin zmarszczył lekko brwi; znajdowali się wciąż w jakichś biednych wioskach… Ale cóż, nie ma co oceniać książki po okładce! Wychodząc z wozu myślał o tym, że być może dama chce odwdzięczyć się za tą niezwykłą podróż, którą tak elokwentnie mu opisała. Uśmiechnął się szerzej, gdy pomyślał o tym udanym podarunku. Kto by pomyślał, że to będą jednorożce! Jakże trafnie.
Mężczyzna poprawił kubrak i poczekał, aż jego służący opuści wóz. Ten jednak nie nadchodził. Jacques już przymierzył się do nagany, kiedy nagle ktoś chwycił go od tyłu za ubranie. Wrzasnął, czując cztery silne dłonie zaciskające się na jego ramionach.
– Puścić mnie! Co to ma znaczyć! Miałem zobaczyć się z Gabrielem de Richelieu!
Szarpał się mocno, jednak dwaj mężczyźni byli silniejsi.
– Sam król Francji się o tym dowie! Dranie!
Nagle Jacques zamilknął, bowiem ujrzał przed sobą coś, co wypełniło go głębokim przerażeniem.
– Nie, nie… Za co?! Za co?! Błagam, nie, dam pieniądze, dam…
Wygłodniałe świnie sprawiły, że ostatnie słowa zamieniły się we wrzask.
Gdzieś w stawiku pod jedwabnym baldachimem łydkę wielce energicznie szorowała dama dworu. I z uśmiechem mało dworskim, pełnym żółci brzydkiej tajemnicy obleczonej iluzją słodkiego sekretu myślała o tym, jak sny mogą stawać się rzeczywistością. W końcu Impossible n’est pas français, prawda?