Nieznana podróż

Za oknem zapadał zmierzch. Osiedlowe uliczki otulał coraz gęściej mrok, nad blokami zebrały się  czarne chmury, a ludzie wracający z pracy i zakupów przyspieszali kroku, marzyli o jak najszybszym znalezieniu się w domu. Wracające ze spaceru psy uciekały na klatki schodowe, aby ukryć się przed coraz silniejszymi porywami wiatru, a okoliczne ławki opustoszały. Dziesięcioletnia Emma stała w oknie i wpatrywała się w swoje odbicie w szybie. Miała jasne włosy spięte w estetyczny koczek, duże, smutne, niebieskie oczy i długie rzęsy. Ubrana była, choć od jej powrotu do domu minęło już kilka godzin, w strój baletowy z logiem szkoły, do której uczęszczała. Planowała po powrocie przećwiczyć układ na najbliższy pokaz, ale zmęczenie i zniechęcenie wzięło górę.
Pierwsze krople deszczu uderzyły o szybę okna jej malutkiego pokoju na trzecim piętrze. Emma postanowiła położyć się wcześniej spać.  Już miała zaciągnąć różowe zasłony w swoim oknie, kiedy niebo przecięła błyskawica i rozległ się głośny huk. Jasność oślepiła dziewczynkę. 
Po chwili Emma zorientowała się, że jej malutki pokój, łóżko z różową narzutą i białe biurko. zniknęły, a ona sama  jest zamknięta w  szklanej butelce. Przerażona przyłożyła nos do zimnego szkła i rozejrzała się dookoła. Znajdowała się w posępnej, drewnianej chacie. Zniszczone okna i zasuszone kwiaty zwisające z sufitu jak nietoperze nie wróżyły niczego dobrego. Obok niej stało jeszcze kilka takich samych butelek, a w każdej z nich znajdowała się  śpiąca, miniaturowa baletnica. 
Nagle ktoś zapukał do drzwi, a z kąta izby wynurzyła się brzydka, zgarbiona wiedźma. Miała ona posklejane, siwe włosy zwinięte w niedbały kok, obszarpany baletowy strój, na jej wykrzywionych stopach błyszczały prawdziwe, profesjonalne baletki. Szybkim, tanecznym krokiem, podpierając się laską, podeszła do drzwi i je otworzyła. Okazało się, że nieznany gość to architekt w różowym kasku i, nieco za dużych, elfich butach. 
- Dzień dobry – rzekł łamiącym się głosem mężczyzna. – Magiczna scena na pokaz taneczny dla Cesarza jest gotowa – zameldował.
- W samą porę – uśmiechnęła się złowrogo czarownica. –Właśnie przybyła ostatnia baletnica. Za dzień lub dwa będzie można ogłosić w cesarstwie wielkie wydarzenie, na które przybędą wszystkie stworzenia z naszej krainy. 
- Cesarz będzie zadowolony – odetchnął z ulgą architekt, po czym ukłonił się i odszedł. 
Czarownica jednym kopnięciem baletki zatrzasnęła ciężkie, drewniane drzwi chaty i podeszła do regału, na którym w równym rządku stało dziesięć buteleczek z tancerkami.
- No moje drogie, czas zacząć próby na wasz występ – rzekła w stronę baletnic. 
- Gdzie ja jestem? Chcę do domu!! – krzyknęła Emma piskliwym głosem. – Nie chcę występować i nie mam zamiaru tańczyć – dodała coraz bardziej przerażona.
- To jedyna droga do wolności – wzdrygnęła ramionami czarownica. – To ważny pokaz i tylko ta tancerka, która zatańczy najpiękniej, dostanie dar łaski od Cesarza. I tylko ta tancerka będzie mogła wrócić do domu. 
- A jeśli nie zatańczę? – Emma nie dawała za wygraną.
- Wtedy zostaniesz w swoim szklanym więzieniu na długie dni, tygodnie, lata, tak jak twoje koleżanki – odparła wiedźma. – I tak jak ja… –  dodała ciszej, ale tego Emma już nie usłyszała. 
Czarownica na dębowym stole ustawiła scenę wykonaną ze starego kartonu. Tuż obok znalazło się magiczne zwierciadło w rzeźbionej, złotej ramie, które miało pilnować tancerki. Lustro miało tą magiczną moc, że jeśli tancerka przestawała tańczyć i próbowała uciec, zamieniało ją w porcelanową figurkę. Na kamiennym parapecie stał stary gramofon na płyty, z którego, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, popłynęła muzyka. Jędza wypuściła baletnice z butelek i niczym małe laleczki ustawiła na kartonowej scenie. 
- A teraz tańczcie! – zawołała, sama wykonując piruet. 
Baletnice zaczęły trening. W milczeniu wykonały wpierw serię ćwiczeń rozciągających i szpagaty, potem powtarzały poszczególne pozycje baletowe i piruety. 
W tym samym czasie czarownica wyzbierała z zakurzonych kątów izby wszystkie pająki i nakazała im wykonanie z pajęczej sieci strojów baletowych dla każdej z tancerek. Przywołała też na parapet okna kolorowe papugi oraz kolibry i nakazała im powiadomić o wielkim występie dla Cesarza wszystkie istoty żyjące w krainie. Gdy to uczyniła, narzuciła na siebie stary koc, umościła się w bujanym fotelu i zapadła w sen. 
Dwa dni upłynęły na ciężkich ćwiczeniach w pocie i we łzach. Muzyka z gramofonu nie ustawała, czarownica głośno chrapała w bujanym fotelu, a na blacie stołu uzbierał się stos zdartych baletek. Emma zrozumiała, że jedyną szansą na wydostanie się z chaty czarownicy i tego dziwnego, przerażającego świata jest pokonanie własnych słabości i ciężka praca. Taniec pozwolił jej zapomnieć o strachu, głodzie i zmęczeniu. Ubrana w strój baletowy utkany z jedwabnej, pajęczej nici, w ciasnym koczku na czubku głowy ruszyła wraz z dziewięcioma innymi balerinami i starą wiedźmą do królestwa Cesarza.
Po kilku godzinach jazdy dotarły do celu. Oczom Emmy ukazał się niesamowity widok. Znalazły się w przepięknym amfiteatrze. Dziewczynka nigdy wcześniej nie widziała tak niezwykłej sceny. Wszystko wykonane było ze złota, kryształów i drogocennych kamieni. Nad sceną pochylały się konary starych drzew, na których siedziały wszystkie możliwe gatunki wielobarwnych ptaków. Śpiewały cudnie, tworząc najpiękniejszą żywą muzykę. Na skrajach sceny znalazły się kryształowe łabędzie. Widownia była pełna. Na krzesełkach siedziały przedziwne stworzenia: wróżki, czarownice, elfy, gnomy, skrzaty. Emma znała je z bajek i legend, więc tylko z niedowierzaniem przecierała oczy.  Na środku widowni, na złotym tronie, siedział mały, śmieszny człowieczek z różowym wąsem. Dziewczynka domyśliła się, że to Cesarz. Tuż obok niego dumnie siedział architekt, którego Emma widziała w chacie czarownicy i czarodziejka z małym, białym gołąbkiem na ramieniu.
Ogromny gong wybił dwanaście razy, dając znak, że czas na pokaz. Emma zaczęła tańczyć. Skupiła się tylko na tym i na muzyce, tak jak zawsze podczas występów.  Nie widziała już widowni, nie widziała dziwnych stworzeń, nie widziała czarownicy i innych baletnic. Była tylko ona i taniec. Nie przeszkadzał jej nawet deszcz, który coraz większymi kroplami spadał na jej ramiona i kryształową scenę. 
Nagle niebo przecięła błyskawica, rozległ się ogromny huk i nastała jasność. 
- Czas twojej podróży się kończy, Emmo. Oto twoja wolność – usłyszała skrzekliwy głos czarownicy.
A potem nastała ciemność.
Wskazówki elektronicznego zegara przecinały ciemność, wskazując drugą w nocy. Emma z ulgą poznała kształt swojego białego biurka i łóżka. Znów była w małym pokoiku na trzecim piętrze.  Zrozumiała, że jej niezwykła podróż dobiegła końca.
-To tylko sen?- powiedziała do siebie z ulgą.
Spojrzała na swoje stopy. Na jej nogach wciąż tkwiły wykonane z jedwabnej, pajęczej sieci, zdarte od tańca baletki. W sercu Emma wciąż słyszała muzykę, piękno, które jak nic innego potrafi pokonać każde zło. Dziewczynka zrozumiała, że przeżyła podróż w nieznane swoich możliwości. Determinacja, ciężka praca i wielka miłość do tańca pomogły jej przetrwać ciężkie chwile i uwolnić się z sideł czarownicy.